Biblioteka miejska Miasta Poznania, zbudowana w latach 1822-1828 z pieniędzy hrabiego Edwarda Raczyńskiego. Bibliotekę otwarto 5 maja 1829. Była to pierwsza publiczna książnica na ziemiach zaboru pruskiego. Pierwotnie stanowiła prywatny zbiór ksiąg fundatora.

Pomnik ze sztucznym źródełkiem w centrum Poznania. Odsłonięty w 1841 r. z okazji zakończenia budowy wodociągu, finansowanego w dużej części przez Edwarda Raczyńskiego. Higieja jest boginią zdrowia.

Zbudowany w latach 1873 – 1875. Budynek stanął na podwórzu kamienicy w Poznaniu przy ul. 27 Grudnia (wówczas ul. Berlińska). Budowa została sfinansowana ze składek społecznych (świadczy o tym napis „Naród Sobie”). Teatr pełnił ważną funkcję w zachowaniu polskości, będąc stałą sceną, na której wystawiano w języku polskim.

Znajduje się on na Starym Rynku. Obecnie nie pełni już funkcji ratusza. Z wieży ratuszowej codziennie odgrywany jest hejnał.

Poznańskie kodziołki (obok urzędu wojewódzkiego)
Rzeźba przedstawia koziołki z legendy poznańskiej. Są to figury z brązu wyrzeźbione przez poznańskiego artystę – Roberta Sobocińskiego. Jest to druga tego typu rzeźba w Poznaniu.

Poznańska Fara, kościół pod wezwaniem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i św. Marii Magdaleny, został konsekrowany w 1705r. W 2010r. otrzymał tytuł bazyliki mniejszej. Jest to typowy barokowy kościół z bogatym wnętrzem.

Pomnik Ofiar Czerwca 1956 upamiętnia wydarzenia Poznańskiego Czerwca 56, oraz późniejszych wystąpień w PRL, który został oficjalnie odsłonięty 28 czerwca 1981 roku, w 25. rocznicę tych wydarzeń. Pomnik składa się z dwóch 21-metrowych stalowych krzyży (symbole śmierci i zmartwychwstania) oraz monumentu z głową orła.

To jeden z 14 wydziałów Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu kształcący studentów w sześciu podstawowych kierunkach zaliczanych do nauk historycznych, na studiach stacjonarnych oraz niestacjonarnych. Powstał w 1976 roku po reorganizacji struktur uniwersyteckich i likwidacji Wydziału Filozoficzno-Historycznego.

Powstał według projektu Franza Schwechtena, w którym wiele elementów wprowadzono na życzenie Wilhelma II. Cesarz osobiście ustalił szczegółowy plan swojej nowej rezydencji.